Medieval treatises on music — Marchettus of Padua (Lucidarium, Pomerium), Johannes de Muris (Musica speculativa), Adam of Fulda, Elias Salomonis — Gerbert, Scriptores vol. 3 (St Blasien, 1784), re-read from the Bayerische Staatsbibliothek scan
The original is shown on its own: no English is held for this issue yet.
LUCIDARIUM ^ . orfam. Dicitur enim, quod quando duz . voces funt in diíffonantia, quie compatitur ab auditu, quod ipfarum qualibet requirens confonantiam , moveatur ita: - videlicet ut fi una in furfum tendit, reliqua in deorfum femper diftando per minorem diítantiam a confonantia, ad quam tendit. Alie vero diífonantiz five . diaphonie ideo non compatiuntur ab auditu, quia etfi moveantur furfum & deorfum: non tamen ante confonantias per minorem diítantiam funt. diítantes. CarvT III. De Eupbonia. Euphonia bona fonoritas dicitur : nam -wt lfidorus dicit, euphonia bona fonoritas interpretatur; inde euphonia bo- - ma fonoritas. Carvr IV. De Harmonia. ) Harmonia, ut Ubaldus ( Hugbaldus ) — refert, eft diverfarum vocum apta coa- — dunatio; dicitur enim ab ewe grece, . quod latine eft adunatio; inde Zeus - coadunatio vocum. Philofophus: har- . monia eft ratio numerorum in acuto &- J gravi. p je Caprur V. : De Sympbonia. | Symphonia, ut dicit Auguftinus, eft , concordia vocum , in quibus non eft ab- : furdus, veldiífonus fonus. Ex definitio- - mibus füpradicis colligere poffumus,quod - euphonia, harmonia, fymphonia & conocu unum quodammodo fint. ; ScRIPTORES VET. DE Musica. P. III.
AUSICAEE PLANE. 81
CaprvT VI.
Quaflio de diffonautiis.
Quoniam di&um eft fuperius ,' quod quzdam diffonantie non fe compatiuntur, nec funt compafílibiles auditui, eo quod magis funt remotza confonantiis, quam oporteat ; nam funt diítantes ab ipfis per maiorem diítantiam: & quz- : dam Ííe compatiuntur & auditui funt compaffibiles , eo quod magis propinque confonantiis, & per minorem diftantiam funt diftantes: ideo quzftio confürgit, quare fcilicet oporteat diífonantiam compaflibilem auditui per minorem diítantiam a confonantia diftare.
Et refpondemus, quod hoc ideo eft, eo quod diífonantia fit quoddam imperfedum, requirens perfedtum, quo ! perfici poffit; confonantia autem eft perfedio ipfius: quanto enim minus diffonantia diftat a confonantia, tanto minus diftat a fua perfedione, & ma- ) gis affimilatur eidem; & ideo magis ami- — cabilis eft. auditui, tamquam plus habens de natura confonantis. Sed tuuc dicet aliquis, quare oportet me diftare a confonantia per tonum & diefim, quam dicis effe minorem diítantiam ante confonantiam , ad quam tenditur; , numquid eífem in perfediori diffonantia, & in magis amicabili auditui, quia in magis propinqua confonantiz, nullum motum faciendo in altero duo. rum cantuum aut fupra aut infra, ut hic: L Re-