Medieval treatises on music — Marchettus of Padua (Lucidarium, Pomerium), Johannes de Muris (Musica speculativa), Adam of Fulda, Elias Salomonis — Gerbert, Scriptores vol. 3 (St Blasien, 1784), re-read from the Bayerische Staatsbibliothek scan

[UN - : i : $0 MARCHETI| mam partem. Sed nota, quod licet to- B nus fit in fesquioctava proportione, femi- E, tonium maius in fesquifextadecima pro- I portione, & femitonium minus in fesquii decimafeptima, non tamen confonantie | funt, ut Boetius refert, & infra decond iun&dionibus oftendetur. Habemus ergo, b * quod fex confonantie fupradi&z in nu-. : 3 meris in fex proportionibus includantur. / Nam diateífaron prima ponitur in fesquii ^ tertia proportione, fecunda diapente in | MAE fesquialtera , tertia diapafon in dupla, E^ quarta diapafon diateffaron in dupla fu- * perbipartiente, quinta diapafon diapente in tripla, fexta bisdiapafon in quadrupla. E Hec de proportionibus ad prafens fuffi- 3 cant. . pyblicit tra&atus quartus. : TRACTATUS V. INCIPIT. DE CONSONANTIIS IN GENERALI. , Sequitur videre de confonantia, de qua [ primo videbimus in generali, & per con- : -— fequens fecundo de eius oppofito, quod | - eft diffonantia ; tertio de fpeciebus con- Y fonantiaruni videndo per ordinem proce- L^ demus. J EC Carvr I. ; | M. Quid fit coufonantia. Confonantia eft enim, tefte Boetio, acuti foni gravisque mixtura fuaviter uni- | ; formiterque auribus accidens: item ipfa | confonantía eft duarum vocum diffimili- | umin unum redacta concordia. Huic nam- | que contzaria eft diffonantia. Dicitur enim | confonantia a confequendo, quod con- E fequentia dicitur effe in motu, dum organizatur. Boctius: Omnis paucitas ad

DE PADUA pluralitatem ita fefe habet, ut nümerüs - ad numerum cotnparatus: eorum vero, que fecundum numerum conferuntur, - partim funt zqualia & partim inzqualia; quocirca foni quoque partim funt &quales & partim inzqualitate diítantes. Sed in his vocibus, que nulla inzqualitate difcordant, nulla omnino confonantia eft. . E(t enim confonantia, ut - fupra, diffimilium vocum in unum redacta concordia. Eít itaque amica fimilitudo, hoc eft, confonantia; diffimilitudo vero odiofa atque contraria, hoc eft, diffonantia. A^ Carvr II. De diffonantia. ;

Diffonantia fecundum Ifidorum eft. duorum fonorum fibimet permixtozum, - ad aurem veniens afpera atque iniucunda permixtio. Boetius: diffonantia fit, cum dao foni fimiliter pulü fibimet permifceri nolunt, fed feorfim quisque glifcit ire. Hoc eft, quod uterque fonus ad locum ire. cupit, ubi eft per. - mixtio iucunda amicabilis, & fuavishoc eít confonantia: diffonantia antem & diaphonia idem funt; nam ut dicit Ifidorus, diaphonie funt voces difcrepantes five diffone, in quibus non elt iocundus fed afperus fonus. Harum autem diaphoniarum feu diffonantiarum alie compatiuntur fecundum auditum & rationem, & alie non. Que vera come patiuntur, funt tres- principaliter, fcili- - cet 3. 6. ro. He autem dilfonantize & his fimiles ideo compatiuntur ab auditu, quia funt magis propinque confonantiis, cum moventur furfum & deorfum