Medieval treatises on music — Marchettus of Padua (Lucidarium, Pomerium), Johannes de Muris (Musica speculativa), Adam of Fulda, Elias Salomonis — Gerbert, Scriptores vol. 3 (St Blasien, 1784), re-read from the Bayerische Staatsbibliothek scan

BT -— . TEC OO G2 "TUT373 | E 350 ADAMI D Be - hos exquiritur modos, fimul & diaphonia ex peribolo, attt deambulatione can- | tus chordarum muficalium. Boétius enim praecipuus huius artis inter Latinos au- E &or quindecim chordas pofuit mufica- E les, a proslambanomenon ufque netehy- N perboleon qüadruplam aut bis diapaíon : comprehendens, quam maximam í[ym- M phoniam appellabat. Hunc & Iohannes de Muris, qui hinc inde in gymnafiis pradicatur, confecutus. Venit poft hoc E- Aa Guido Italice nationis homo non incelei. bratus muficus, merito concludens, mo- L^ nochordi fpecies per amplius dilatari 1 poffe, quindecim chordis non contentus E fubiecit Proslambanomenos r. ac netehy- NM perboleon füperaddidit excellentés, quatuor viginti ponens chordas, ac modo / . leviori manu difcendas inítituit: quod demum per Odonem Cluniacenfem monachum profecutum effe creditur. | ; Transfüluxis vero temporibus, auctis | ^ ingeniis fubtiliores effe coeperunt mufici, manu & Guidonis preceptis non contenti, fed cantum toties quotiens transponentes, invenerunt infra T. plures voces E adiiciendas effe, fimiliter fupra £ /a plures affociandas voces. Cuius rei venerabilem Guilhelmum Duffay inventorem extitiffe credo,. quem & moderniores mufici omnes imitantur: multi tamen plus voluntati quam audoritati obtemperantes, quorum plures ufum fine artis notitia fequuntur, cum pluribus fit innatus ufus mufice artis. Ex quo vero fapientia fine eloquentia parum prodeft, | & eloquentia fine fapientia non prodeft, fed plerumque obeít; fic ars fine ufu , parum valet, & ufus fine arte nihil: si tns c: d | | v pal

" "E Ug cGTDECCOSUCUPEETEREE a * * " E FULDA Fi -" volui probare ratione, adiecta effe po- — nenda; auctoritas enim praceífit. Cum igitur mufica, una de quadrivialibus, menfura, numero, & proportionibus gaudeat, omnesque proportiones tam geometrica- ^ - les quam arithmeticales in infinitum tendant; cur non harmonicales vocum aut fonorum proportiones in infinitum tenderent, cum humana aut materiali voce attingi poffent? nam experientia hoc informat, qu& rerum magiftra eft, - -. Carum IX. | Cum itaque inter componiítas.in ufum maximum devenerit , canonicas conficere cantilenas, in quibus nounulli totam artem quafi in nodo reftrictam elfe putant, & fatui fatuis credunt, quorum plurimi, cum alios obícurare volunt, fe ipfos ita obumbrant, ut vix meridie lufci vi- — deant ipfi: nam alienis utuntur vocali- —— bus ac terminis non muficalibus, & in —— re non magui fructus longum conterunt — tempus, aut parviffimam phantafiam mul- — — tis exponunt metris, canonisloco; quibus. ego dicerem: fi non vis dici, non dicaris. *Sed heu multi, qui magis vi- — . deri quam efle neumatici gaudent, iu- —— venilibus annis nifi adepti, fenio difcere — - verentur. Et utinam eífent, quibus fanum impartire confilium, fi acceptave- j rint, volo, qui Catonem imitentur, qui — in fenio grecis voluit informari litteris, — ac Solonem , qui moriens didicit, So- — cratemque, qui fenex muficis operam dedit; cumque a quibusdam quereretur, —— nuniquid verecundaris in fenedute ftudere? refpondit: maior eft verecundia, —— in fenio ignorantem effe, quam in fe- — nedute ftudere: & non elati Homerum — . fe- |