Boethius, De institutione arithmetica libri duo · De institutione musica libri quinque, ed. Gottfried Friedlein (Leipzig: Teubner, 1867) — read from page images, with the critical apparatus separated from the text

p. 5828. tur. Habebit autem vel duas quintas vel duas septimas vel duas nonas et ita progredientibus, si duas solas partes minoris numeri superhabuerit per easdem partes inpari- bus numeris minorem maior summa transcendit, Nam si. 5 eum habeat totum et duas eius quartas, superparticularis- necessario repperitur, nam duae quartae medietas est et fit sesqualtera comparatio; sin vero duas sextas, rursus est superparticularis, duae enim sextae pars tertia est, quodsi in comparatione ponatur, sesquitertiae habitudinis efficiet 10 formam. Post hos nascuntur comites, qui subsuperpartientes vocantur. Hi autem sunt, qui habentur ab alio numero, et eorum vel duae vel tres vel -IIII- vel quotlibet aliae partes. Si ergo numerus alium intra se numerum habens 15 eius duas partes habuerit, superbipartiens nominatur, sin vero tres, supertripartiens, quodsi -IIII-, superquadri- partiens, atque ita progredientibus in infinitum fingere nomina licet. Ordo autem eorum naturalis est, quotiens disponuntur a tribus omnes pares atque inpares numeri 20 naturaliter constituti et sub his aptantur alii, qui sunt a quinario numero incipientes omnes inpares. His igitur ita dispositis si primus primo, secundus secundo, tertius ter- tio et ceteri ceteris comparentur, superpartiens habitudo procreatur. Sit enim dispositio hoc modo: 25 HI. III. V. VI. VII. VIII. VIII. X. V. VII. VIII. XI. XII. XV. XVI[. XVIIIL.