Boethius, De institutione arithmetica libri duo · De institutione musica libri quinque, ed. Gottfried Friedlein (Leipzig: Teubner, 1867) — read from page images, with the critical apparatus separated from the text

p. 3818. usque faciendum, quoad unitas ultima vicem retractionis inpediat, aut aliquis numerus, inpar necessario, si utri- que numeri inpares proponantur; sed eum, qui relinqui- tur, numerum sibi ipsi videbis aequalem. Ergo si in 5 unum incurrat vicissim ista subtractio, primi contra se necessario numeri dicentur et nulla alia mensura nisi sola unitate coniuncti. Si vero ad aliquem numerum, ut su- perius dictum est, finis deminutionis incurrerit, erit nu- merus, qui metiatur utrasque summas, atque eundem 19 ipsum, qui remanserit, dicemus utrorumque communem esse mensuram. . Age enim duos numeros propositos habeamus, quos iubeamur agnoscere, an eos aliqua communis mensura metiatur; atque hi sint - VIIII- scilicet et - XXVIII. Hoc isggitur modo faciemus reciprocam deminulionem. Aufera- mus de maiore minorem, hoc est de - XXVIIII- novena- rium, relinquentur - XX- Ex his ergo - XX- rursus mino- rem detrahamus, id est - VIIIl- et relinquentur - XI- Ex his rursus detraho -VIIII-, relicti sunt -1Il. Quos si de- 30 traho novenario, reliqui sunt - VII; quos si duo rursus septenario dempserim, supersunt .V., atque ex his alios duos, -III- rursus exuberant, quos alio binario deminutos sola unitas superstes egreditur. Rursus si ex duobus unum auferam in uno terminus detractionis haerebit, $5 quem duorum illorum numerorum, id est -VIII[- et