Boethius, De institutione arithmetica libri duo · De institutione musica libri quinque, ed. Gottfried Friedlein (Leipzig: Teubner, 1867) — read from page images, with the critical apparatus separated from the text

. INST. MUS. IIII, 17. 341 id est -H-, semitonio distat. Etenim is ordo, qui rectus lydii continet mesen, ei ordini, qui rectus mixolydii mesen habet, comparatus non paginula sed versu disiungitur. Ea quoque mese, quae est mixolydii, id est -H-, ad eam mesen, quae est hypermixolydii, id est -['-, toni differentiam s, facit idcirco, quoniam -H., quae in mixolydio mese est, eadem in hypermixolydio lichanos meson. Unde fit, ut mese dorii ab ea mese, quae est mixolydii, diatessaron, consonantiam distet. Id probatur hoc modo. Nam mese, quae est dorii, id est -TT., eadem est mixolydii, id est -TT-, 19. lypate meson, quae ad cuiuslibet modi mesen diatessaron consonantiam servat. ltem mese dorii, id est TT, , ad eam mesen, quae est hypermixolydii, quae est .[., diapente consonantiam servat. Ea enim mese, quae est dorii, id est ' IT. in ordine hypermixolydii lichanos hypaton est. Licha- 15 nos autem hypaton ad mesen in diatonico genere, in quo- libet modo si comparetur, diapente consonantiam distat. Cur autem octavus modus, qui est hypermixolydius, ad- iectus sit, hinc patet. Sit bis diapason consonantia haec: A B CD E F GH ] KL M N OP x I ! , Diapason igitur consonantiam servat -À- ad id, quod est -H. Octo enim vocibus continetur. Primam igitur dixi- mus esse speciem diapason eam, quae est -AH., secundam vero -BI- tertiam -CK- quartam -DL- quintam -EM- sextam