Boethius, De institutione arithmetica libri duo · De institutione musica libri quinque, ed. Gottfried Friedlein (Leipzig: Teubner, 1867) — read from page images, with the critical apparatus separated from the text

p. 33911. est igitur meson tetrachordum, quod ita in descriptione ponatur, ut superius descriptis tetrachordis adgregetur. (Vide descriptionem in tabula seorsum addita.) Monochordi hypaton per tria genera partitio et totius 5 dispositio descriptionis. XI. Nunc ergo hypaton tetrachordon per tria genera dividendum est. Sumo hypates meson, id est -VI - CXLIIII. dimidiam partem, quae fit -II[- XXII. Hanc eidem si ad- iecero, fient -VIIII- CCXVI-, quae est proslambanomenos 102d hypaten meson diapente consonantiam servans. Eius- dem autem hypates meson, id est -VI - CXLIIII-, si auferam tertiam partem, quae est II - XLVIII- eidemque adiecero, fient -VIII. CXCII- et haec est -B: hypate hypaton. Igitur hypates meson ad proslambanomenon diapente est con- 15 sonantia, ad hypaten hypaton vero diatessaron. Ab hac igitur hypate meson, id est -VI- CXLIIII- pars auferatur octava, erit -DCCLXVIII. | Hanc eisdem si quis adiungat, fient -VI- DCCCCXII., quae est -E- lichanos hypaton dia- tonos ad hypaten meson toni obtinens proportionem. :0 Rursus de -VI-DCCCCXII- pars auferatur octava. Ea est -DCCCLXIII- ^ Haec si eidem copuletur, fient .VII. -DCCLXXVI-, quae est -C- parhypate hypaton diatonos ad lichanon hypaton diatonon toni, ad hypaten meson duorum tonorum distantiam sérvans. Relinquitur igitur semitonium 25 inter parhypaten hypaton diatonon et hypaten hypaton,