Medieval treatises on music — Marchettus of Padua (Lucidarium, Pomerium), Johannes de Muris (Musica speculativa), Adam of Fulda, Elias Salomonis — Gerbert, Scriptores vol. 3 (St Blasien, 1784), re-read from the Bayerische Staatsbibliothek scan

. — Epgogdous nunierus eft, qui intra fe bis minorem & infuper eius ocavam partem (continet), ut funt 9. ad 8. Ali-

. ter vocatur iíte numerus fecundum Boetium fesquioctavus ; & dicitur epogdous

. gb £z: quod eít fupra, & 6xr» quod eft oco, quafi continens totum & infuper eius octavam partem. Ex hoc autem fecundum muficos nafcitur tonus. So-

| mum vero tonus minorem veteres qui-

. dem femitonium vocitare voluerunt. Sed

. mon ita accipiendum eít, ut dimidius

. fonus putetur: quia nec femivocalem in

— litteris pro medietate vocalis accipimus.

. Denique tonus per naturam fui in duo

| dividi fibi equalia non patitur; cum e- | mim ex novenario numero conítet ; noyem autem numquam zqualiter dividan-

— tur, tonus in duas dividi medietates recufat, id e(t, non habet aliquod me-

- dium, quod zqua proportione fe habeat ad extrema, quía tonus dividitur in duo ánequalia, minus & maius. Sed femito-

. mium vocaverunt fonum tono minorem, quem tam parum diftare a tono depre- . denfum eft, quantum hi duo. numeri inter fe diftant, id eft 243. & 256. id . eft 13. Qui numerus odies ductus me-

— dietatem 243. non videtur implere. Nam illa ex conciliatione 104. efficiunt, qui mequaquam medium 243. continebit.

- 'Hoc femitonium Pythagorici quidem ve-

. teres diefim nominabant. Sed fequens

. ufus fonum femitonio minorem diefim conftituit nominandum. Plato femítonium limma vocavit Sed omnibus his confideratis patet in fequentibus palam,

(2) Hac iam fupra habentur in Summa Muficz p. ;

"ONIS. 399. 3e quid fit tonus & femitonium maius & nd minus, & partitio eiusdem. E De touo quid fit fecundum diverfas con- "HU

Jiderationes €9 de eius partitione

* 2E partibus.

Confequenter dicendum effet de femitonio; fed quia femitonium minus eft quam tonus &c. (a)

Aliter definitur: tonus eft fpatium in- US ter duos unifonos, continens in fe duo | femitonia, vel fpatium duorum femito- ; niorum. Aliter: tonus eft afcenfio, vel 3 defcenfio unius vocis ad alteram vocem propinquam, dividendo fic, uf re, re ut.

Aliter: tonus eft regula, que de om- E ni cantu ecclefiaftico in fine diiudicat, & non principio, hac ratione, quia vox finalis eft excellentior aliis vocibus ; & alia ratione, quia antiphonz & refponfa, ca» terique cantus ecclefiaftici non tam ve- / raciter feu perfecte cognofcuntur in Td principio ficut in fine, fecundum quod dicit Ptolomaeus, quod a fine denomi- NE nandum eft unumquodque.

Sequitur adhuc, quid fit tonus fecundum litteram, qui vocatur enchiridion Us Hubaldi. Tonus eft, cum vox ab alia A — feu gravi feu acuto fono modico defle- — vi Gitur, aut erigitur intervallo, veluti u- d nius pundi direptione, ita. ut omnino 1 earum divifionem facile auditus advertat: — eftque tonus fpatium ipfarum ; duarum vocum fibi taliter coharen- d tium, non voces ipfe, videlicet . que EG non aliud funt, quam foni, fecundum quod inter eas eft intervallum. In quo- |

Qqs libet E"

10. Cap. IO. qux hic repetere neceffum haud eft.

|