Medieval treatises on music — Marchettus of Padua (Lucidarium, Pomerium), Johannes de Muris (Musica speculativa), Adam of Fulda, Elias Salomonis — Gerbert, Scriptores vol. 3 (St Blasien, 1784), re-read from the Bayerische Staatsbibliothek scan

p. 62plangi, imo eft nimis diffonum & abfur- ^ dum. In eo quod a. eft tertie clavis vel fexte, & b. in eo, quod quartz clavis vel feptime , poffunt plangi, & aliter E. nullo modo. Et fic tot modis, ut didum / e(t, quando fit transgreflus de una clave in aliam fine duplicatione pundi, contingit falfam muficam reperire. E Sed ne videamur ignorare, quz füpe- I s rius fcripta funt, aliqua operis per effe- ON " &um oftendáius. Offerenda izveni Da- E. vid dicitur irregularis, quia finit in C. pri- ^ mum, & hoc propter pravum exemplar, E vel ignorantiam vel errorem primi ,notatoris. Alii dicunt, quod eft odaavi toni, E & finit in G. primum: utrumque incou- / gruum eft dicere , nam eft directe fecun- E di toni, & nullo puncto addito, nullo re- Ec moto corrigi poteft, fed non eft neceffe | (a). Item aliud, quod poffet obiici, quod E falfa mufica eft, quando x. eft unius to- | ni, & y. de alio, ut in illo videtur &. exiit fermo. Y.fic eum volo; & de qui- | busdam aliis. Item videtur de virgo flagellatur, quod fit falfa mufica ; &. e(t fex- : ti toni directe, profa eft tertii toni dire- E cle. Item de &. Hac dies, quam fecit Do- | minus, & de verfu, qua finiunt in A. & E de fimilibus. . | Refpondeo ad primum diftinguendo : z aut R. eft primi & Y. fecundi, & fic de ' omnibustonis, & e converfo? aut g. eft | primi toni, & v. tertii toni, & fic de | omnibus tonis intelligat quicumque voluerit, vel e converfo? De iam duobus à ; - membris diftindionis, bis intelledis reiteratis omnibus octo tonis (dico): fi fue- | (2) Adduntur hic alia quzdam exempla, fed textus

LOMONIS rint refponforia primi toni, & verfus de fecundo, vele converfo, tunc ambo erunt illius toni, cuius erit caput amborum, hoc eft, erunt primi toni , tertii, - quinti & feptimi; & fic refponfum eft ad. Jk. exiit fermo, &ad prima duo membra di(tindionis. Siautem g. fuerit fexti toni, & profa fuerit tertii, tunc quia nihilha- - bet commune &. cum profa, neque profa cum &. fed quod continue cantatur, & fortaffis conveniunt in didamine; tunc - non incongrue, idefít, optime, RE. & profa poffunt cantari non mutatis vocibus, audader quilibet de tono fuo. Item dico de R. quod fuerit fexti toni, & Y. de tertio, & e converfo, & fic de fingulis, quod ratione fiet ; fed m. erit fine verfu proprio: iu cantu; & per hoc folutum eft ad queftionem de virgo fagellatur. w. eft dire- &e de fexto tono, & proía de tertio, & profa poterit inchoari diredie in G. vel in.— equali voce cum puncto de F. & nihilominus fingemus & intelligemus, ac fi in- Ciperet in G. Et probo, quod hvius ficio licite eft, & quotidie ufftamus, utpote cum dicimus ant. Zzclizavit dominus qu- — rem fuam mibi. Credidi. Sufficit fidione fcientie ad rectam fonoritatem, fi afcen- - dat quatuor punctos ante Credidi. Anti-phona veritas Domini mamet im atermum, — antiph. Clamavi €3 exaudivit me. Unde — veniet auxilium mibi; & nihilominus afcendit feptem pun&os Credidi fecundum debitum tonorum. Finis antiphonz ze-- ritas nonne requirit fonoritatem trium pundorum fupra fe? & itatenemus; & nihilominus defcendit tres pünctos.. Finis. anti-tantum fine notis mulicis. :