Medieval treatises on music — Marchettus of Padua (Lucidarium, Pomerium), Johannes de Muris (Musica speculativa), Adam of Fulda, Elias Salomonis — Gerbert, Scriptores vol. 3 (St Blasien, 1784), re-read from the Bayerische Staatsbibliothek scan

ETE DAMES Ue OEEMCTRGSTY HITS € , e p - SES ' vo "MUSICA SP . . Sed miror non parum füper hoc, - quod apud nos Chriftianos numquam in ufum venerint illa duo genera, fcilicet . chromaticum & enarmonicum, fed in diatonico genere omnis cantus ecclefiafticus omnisque cantus per tempora men- - furatus certa, ut in quadratis modulis, ^ organis, canticis, ceterisque modis, nec | non & omnis fonus cunctorum nume- | rorum, inftrumentorum, & laicorum vi- |. rorum ac mulierum, iuvenum & fenum, incidere conípiciuntur. Ubi ergo in mundo latent dao genera praedica, — nihil plus opinor, nifi quod quafi contra — gaturalem inclinationem vocum humanarum ad cantus divifa finiuntur. Scio enim, . quod numquam aut vix vox humana in . his duobus generibus concordaret, nec . umquam de feipfa certa efTet; fed in in-. - ftrumento poflibile eft. Multum tamen, nom dubito, dura, afpera, (a) non con- 'eordans effet hominibus imbutis inter- - tio genere, ut nos fumus. Hoc infuper - mon ignoro, quin diatefíaron poflit di- . vwidi in quinque femitonia, & per ma- — jora & per minora, per commata. Sec hoc effet excedere tetrachordum in fi- . guris utrobique de predidis. «Sic ego concordo cum: Boetii monocbordo. — Cum igitur hzc tria genera in diatef- — faron femper concurrant, fed in modis varientur, nulli debet effe dubium, quin — ——— M ——— —— A Ó— — € MM M I ——À — MÀ à (a) Bersm. afpera, iniucunda effet illa mufica illorum modorum hominibus imbutis in tertio genere, - fcilicet diatonico, ut nos &c. —. (b) Berm. breviori chordz minorem numerum & lo- — ScRiPTORES VET. DE Musica. P. lll. r ECULATIVA. 281 4divifo monochordo fecundum diatoni- 33 cum genus, fecundum etiam alia gene- E ra divifum fit: quare de divifione mono- : chordi in diatonico genere agendum eft ; E. in eius autem tota divifione non poni- Í tur, nifi aut tonus aut femitonium mi- E. nus. Divifiones autem linez monochor- *" di per litteras fignabo, & in eius de- E. fcriptione in plano nomina chordarum, : quz priores impofüerunt, & numeros, . 2 ad quos proportio confonantiarum re- M fertur, Et quoniam vult Boetius, quod 1 longior chorda plures partes & maius - fpatium habet breviore, ergo fibi maio- . rem tribuit fonum gravem, minori mi- (s norem numerum & acutum. (b) Hoc fie- - ri poífet eque bene e contrario longio- JJ ri, eo quod pauciores motus continet — E breviore,(fi) fibi minorem numerumdarét, —. breviori vero plures numeros, eo quod : plures motus habet, ut ipfe innuit; quo- . cumque modo fiat, numquam propor. : tio variatur. ' E Sed primo ponam divifionem mono- : chordi diatonici fecundum Boetium, ia L quo non eít nifi bis diapafon. (c) Et | quoniam ex pramiílis habetur, quomodo diapafon bis & femel, & caterz con- : fonantie funt invente, patet, quod non . ; reftat, nifi figuram defcribere fuper pla- n. à num, & ítatim in ea videbitur clari(fime ES monochordum. (d) . Bis — cum, licet bene &c. & ; (c) Berm. addit: quantum ad proportionem numerorum , licet non repugnet ei ter vel quater diapafon. 1 (d) Hic finit codex Bernenfis. Nn «1