Boethius, De institutione arithmetica libri duo · De institutione musica libri quinque, ed. Gottfried Friedlein (Leipzig: Teubner, 1867) — read from page images, with the critical apparatus separated from the text

INST. MUS, I, 21. 213 dens et in mollius decidens, enarmonium vero optime at- que apte coniunctum. Cum sint igitur quinque tetra- chorda: hypaton, meson, synemmenon, diezeugmenon, hyperboleon, in his omnibus secundum diatonum canti- lenae procedit vox per semitonium, tonum et tonum in 5 uno tetrachordo, rursus in alio [per] semitonium tonum ac ' A tonum ac deinceps; ideoque vocatur diatonum, quasi quod | /— per tonum ac per tonum progrediatur. Chroma autem, quod dicitur color, quasi iam ab huiusmodi intentione prima mutatio, cantatur per semitonium, semitonium et tria se- 10 mitonia. Totsenim diatessaron consonantia duorum tono- rum est ac semitonii, sed non pleni. Tractum est autem hoc vocabulum, ut diceretur chroma, a superficiebus, quae cum permutantur, in alium transeunt colorem. Enar- monium vero quod est, magis coaptatum est, quod can- 15 tatur in omnibus tetrachordis per diesin et diesin et dito- num — diesis autem est semitonii dimidium —; ut sit trium generum descriptio per omnia tetrachorda discur- rens hoc modo: Diatonum. Chromaticum. 20 |o: [5| ESESERE EN T T T TTIT.T TY. B cQ ———— e —— ——— 1? semi- tono tono semi- semi- tribus semi- tonio tonio tonio toniis Enarmonium S | S 0 Oo EE NENNEN